Het Begin Accordeon Connection Op mijn werk De SVEM Thuis: Toen ! Thuis: Nu !


My brother smiling at the camera and me listening to the radio.

Ik ben geboren in Nederlands IndiŽ op10 augustus 1949. De onafhankelijkheid zou  IndonesiŽ pas in december dat jaar krijgen, hoewel de Javanen daar anders over dachten.

In zeker zin ben ik het daar wel mee eens. IndonesiŽ was in de tweede wereldoorlog immers van Nederland afgepakt door Japan, nadat Nederland aan Japan de oorlog had verklaard. Japan gaf IndonesiŽ zijn onafhankelijkheid.

Na de tweede wereldoorlog, dat Japan verloor, wilden de Nederlanders IndonesiŽ weer terug, maar daar was niet iedereen het over eens. Natuurlijk de IndonesiŽrs niet, vooral de Javanen, maar ook andere landen niet.  Het kostte twee lokale oorlogen, voor het gemak "politionele acties" genoemd, vele levens en politieke dwang van Amerika (die dreigede de Marshall hulp aan ons land te stoppen) voordat Nederland (onder Beel en Drees) gedwongen waren om IndonesiŽ haar onafhankelijkheid te geven.

Toen mijn ouders en broer in 1947 naar IndonesiŽ gingen was het dus nog steeds Nederlands IndiŽ. De onafhankelijkheidsverklaring met IndonesiŽ werd in december 1949 getekend, een paar maanden nadat ik was geboren. 

We bleven tot 1956 en in die jaren waren er een paar gebeurtenissen belangrijk voor mijn muzikale toekomst.

Ik herinner me dat ik thuiskwam uit het kleuterklasje (een paar huizen van waar ik woonde) en muziek uit ons huis hoorde komen. Mijn ouders hadden een grammofoon gekocht en waren een plaat van Doris Day aan het afspelen. Het was natuurlijk een 78-toeren plaat en mijn ouders zouden in de jaren daarna nog veel platen kopen van artiesten als Nat King Cole, Louis Armstrong, Pee Wee Hunt, Patty Page en vele anderen. Ik heb nog veel van die platen, waarvan sommige met een prachtig label in in Engels en Chinees.
Ik werd dus groot gebracht met muziek van de artiesten die ik zojuist noemde. Ik vind deze muziek nog steeds mooi en dat heeft niet alleen met sentiment te maken.

Label van "Seven Lonely Days" met daaronder de chinese titel

 

Ik kan me deze gebeurtenis niet herinneren, maar deze foto is genomen op een feestje in Bogor, IndonesiŽ. Ik ben hier aan het zingen en het ziet er naar uit dat ik erg mijn best doe, terwijl het andere jongetje naar me kijkt met verwondering ;-)

De reden dat ik deze foto laat zien is omdat in  Amsterdam, op de lagere school, ik ook veel zong, samen met een vriendje van mij. Later wilde ik niet graag meer zingen, maar zo nu komt het toch weer terug, zoals op deze site zal blijken.

Ik kan me ook een andere gebeurtenis herinneren en toen speelde ik zelf. Nou ja, zelf, ik had hulp van een man die mijn hand vast hield om op de Gong te slaan. Ja, inderdaad, een Gong, een van de instrumenten in een gamelan orkest. Het maakte kennelijk indruk op me, want ik kan het me nog herinneren - en ik kan me eigenlijk niet veel herinneren uit die jaren. Het was in een kampong naast ons huis in Oost-Java, waar we het laatste jaar van ons verblijf in IndonesiŽ woonden,
Bij diezelfde gelegenheid speelde mijn broer op de beduk (drums).
Ik had hulp bij het spelen, maar mijn broer niet. Hij hield van trommelen en drummen.

De eerste film die ik me kan herinneren, maar dat was in Holland, was High Society (1956), met Grace Kelly, Frank Sinatra, Louis Armstrong, Bing Crosby en vele anderen. Het was een muziekfilm en een erge goede. Ik vind het nog steeds leuk om die film te zien. De titelsong is een prachtig nummer van Louis Armstrong en zijn band ("High Society Calypso") en ook "Now you has Jazz" (Louis Armstrong en Bing Crosby) en ook bekend uit die film is "Who wants to be a millionair?" 

Maar wat me raakte was "True Love". 
Stel je voor: Bing Crosby met de prachtige Grace Kelly in een boot in het maanlicht; Bing Crosby speelt op een klein soort accordeon en zingt "True Love" samen met Grace. Het was zo romantisch! 
Ik wist vanaf toen dat ik accordeon wilde leren spelen. Achteraf gezien is het me nooit gelukt om met mijn accordeon Grace (of wie dan ook)  in een boot te krijgen.

 

Eerst moest ik me tevreden stellen met een "lucht-accordeon". het schijnt dat ik dat regelmatig deed en dat kon natuurlijk niet onopgemerkt blijven. Een oom van mij had een kleine accordeon en leende het aan me. Ik ging meteen True Love instuderen en kon het al gauw snel spelen. Zonder bladmuziek, want muziek lezen kon ik nog niet. Klaarblijkelijk had ik talent.

Mijn broers muzikaliteit en ook dat van mij hebben we niet van een vreemd. Mijn vader was in zijn jonge jaren drummer. Hij was de jongste orkestleider van Nederland en speelde met zijn band voornamelijk in Noord-Holland. De band heette The Merry Moochers. De foto hiernaast werd genomen in Amsterdam in het hotel Krasnapolsky waar ze in 1937 optraden. 

You can click the photo to see it in large size.

Mijn broer Gerard wilde drummen, maar mijn vader wilde dat niet omdat zijn ervaring was dat je alleen iets aan een drum hebt als je met anderen kan spelen - in die dagen in ieder geval wel. Dus overtuigde mijn vader mijn broer om een ander instrument te kiezen. Mijn broer koos gitaar. Een goede keuze zou achteraf blijken. Dit betekende ook dat mijn broer en ik in verschillende soorten muziek geÔnteresseerd waren: ik ging mee met de smaak van mijn ouders en mijn broer ging de kant op van country en Rock and Roll - hij was natuurlijk wel 4 jaar ouder dan ik.

Al gauw kreeg ik mijn eigen accordeon, een cadeautje van Sinterklaas. Het werd speciaal gebracht door Zwarte Piet. Ik wist toen natuurlijk nog niet dat die Piet mijn eigen broer was.

Helaas is op deze foto die mijn vader nam het hoofd van mijn broer als Zwarte Piet niet te zien. 

Met kerst had ik mijn accordeon, mijn broer zijn gitaar en op deze foto zijn we te zien, samen met onze moeder en een kerstboom.(Mijn vader nam natuurlijk de foto).

>>>Volgende